Święci z sąsiedztwa. O zwyczajnej drodze do świętości

„Błogosławieni czystego serca, bo zobaczą Boga.”
Mt 5, 8

Kiedy myślimy o świętych, przed oczami stają nam obrazy z ołtarzy: aureole, złote tła, postacie zatrzymane w modlitwie. Łatwo wtedy uznać, że świętość to sprawa dla wybranych, dla mistyków i męczenników, ludzi zrobionych z innego materiału niż my. Uroczystość Wszystkich Świętych mówi coś zupełnie innego. To nie jest święto kilku bohaterów wiary. To święto ogromnego tłumu, którego nikt nie jest w stanie policzyć.

Święci, których nie ma w kalendarzu

W tym tłumie są nasze babcie, które codziennie odmawiały różaniec przy kuchennym stole. Są ojcowie, którzy pracowali uczciwie, choć nikt tego nie doceniał. Są pielęgniarki z nocnych dyżurów, nauczyciele cierpliwi wobec trudnych uczniów, sąsiedzi, którzy zawsze mieli czas, żeby pomóc. Nie mają swoich wspomnień w kalendarzu liturgicznym, a jednak 1 listopada Kościół wspomina właśnie ich.

Papież Franciszek nazwał ich pięknie „świętymi z sąsiedztwa” (Gaudete et exsultate, 7). To ludzie, którzy żyli blisko nas i w zwyczajnych warunkach pozwolili Bogu działać. Nie robili rzeczy nadzwyczajnych. Robili rzeczy zwyczajne z nadzwyczajną miłością.

Błogosławieństwa jako mapa codzienności

Ewangelia tej uroczystości to Kazanie na Górze. Jezus nie podaje w nim listy warunków do spełnienia, tylko opisuje ludzi, którzy już są szczęśliwi w Bożych oczach: ubogich w duchu, cichych, miłosiernych, wprowadzających pokój. Warto czytać błogosławieństwa powoli, jedno po drugim, i zadać sobie pytanie, gdzie w moim zwykłym dniu jest na nie miejsce.

Cichość to nie słabość, tylko siła, która nie musi krzyczeć. Miłosierdzie zaczyna się od drobnego gestu wobec kogoś, kto nas zirytował. Czystość serca to prostota spojrzenia: patrzeć na drugiego człowieka bez podejrzliwości i bez kalkulacji. Wprowadzanie pokoju bywa najtrudniejsze w domu, przy rodzinnym stole, a nie w wielkiej polityce.

Powołanie dla każdego

Sobór Watykański II przypomniał, że wszyscy wierzący, bez względu na stan i zawód, są powołani do pełni życia chrześcijańskiego i doskonałej miłości (Lumen gentium, 40). To zdanie zmienia perspektywę. Świętość nie jest nagrodą dla najlepszych uczniów w klasie. Jest powołaniem wpisanym w chrzest każdego z nas.

Nie oznacza to, że mamy być bez wad. Święci też upadali, wątpili i zaczynali od nowa. Różnili się od innych tym, że nie przestawali wracać do Boga. Świętość to nie brak upadków, tylko wierność w powstawaniu.

Mała praktyka na ten tydzień

Wybierz jedno błogosławieństwo. Zapisz je na kartce i noś przy sobie przez kilka dni. Wieczorem, przed snem, zapytaj siebie krótko: gdzie dziś mogłem być cichy, miłosierny, czystego serca? Gdzie mi się udało, a gdzie zabrakło miłości? Bez oskarżania siebie, raczej z wdzięcznością za każdy mały krok.

Możesz też pomyśleć o jednej osobie ze swojej rodziny lub parafii, która już odeszła, a której życie było dla Ciebie świadectwem. Podziękuj Bogu za nią. Być może właśnie ona należy do tego wielkiego tłumu, który dziś świętujemy.

Święci nas nie onieśmielają

Uroczystość Wszystkich Świętych nie ma nas onieśmielać. Ma nam dodać odwagi. Skoro tak wielu ludzi podobnych do nas doszło do celu, to droga jest możliwa. Prowadzi przez zwykłe dni, zwykłą pracę i zwykłe relacje, w których Bóg jest obecny bardziej, niż nam się wydaje.

Błogosławieni czystego serca zobaczą Boga. Zaczyna się to już tutaj, w drobnych chwilach, kiedy wybieramy miłość zamiast obojętności.