Wielki Post kojarzy nam się najczęściej z duchową dietą. Z odejmowaniem, skracaniem i rezygnacją. Przyzwyczailiśmy się myśleć o nim w kategoriach straty, jakby świętość była wynikiem matematycznego odejmowania przyjemności od codzienności.
A gdybyśmy spróbowali odwrócić tę perspektywę? Spójrzmy na Post jak na wiosenne porządki w ogrodzie. Ogrodnik nie obcina gałęzi po to, by drzewo było mniejsze, ale po to, by miało siłę wypuścić nowe, zdrowe pędy. Post nie jest czasem ubywania, lecz czasem intensywnego wzrostu tego, co w nas najcenniejsze.
Architektura pustej przestrzeni
Pierwszą rzeczą, którą warto w tym czasie rozwinąć, jest nasza zdolność do zamieszkiwania pustki. Żyjemy w kulturze lęku przed ciszą i brakiem bodźców. Post to trening „nie-dziania się”. Kiedy rezygnujemy z nadmiaru informacji, hałasu czy kompulsywnej konsumpcji, nie stajemy się ubożsi. Stajemy się bardziej obecni.
W tej nowo odzyskanej przestrzeni zaczynamy słyszeć własne myśli, a potem – co ważniejsze – szept Boga. Rozwijanie „ucha wewnętrznego” to jedna z najpiękniejszych przygód Wielkiego Postu. To budowanie w sobie katedry ciszy, w której Pan może wreszcie dojść do głosu.
Mięsień wolności wewnętrznej
Często mylimy post z ćwiczeniem silnej woli, traktując go jak religijny crossfit. Tymczasem chrześcijańska asceza to nie sportowy wyczyn, ale odzyskiwanie wolności. Rozwijamy w sobie umiejętność mówienia „nie” swoim impulsom nie po to, by się dręczyć, ale by móc z pełną mocą powiedzieć „tak” Miłości.
To fascynujące, jak bardzo drobne wyrzeczenie potrafi pokazać nam, gdzie naprawdę leżą nasze kajdany. Post obnaża nasze uzależnienia – od komfortu, od cudzej opinii, od bycia zawsze online. Rozwijając mięsień wolności, stajemy się ludźmi, którzy nie muszą już gonić za każdym pragnieniem, bo odnaleźli skarb, który ich nasyca.
Światło Ewangelii w sercu pustyni
Jezus na pustyni nie walczył o przetrwanie. On tam celebrował swoją tożsamość Syna. Ewangelia podpowiada nam, że post to czas „odzyskiwania wzroku”. Rozwijamy w sobie czułość na drugiego człowieka, który często ginie w cieniu naszych własnych, napuchniętych potrzeb.
Kiedy mój żołądek jest nieco lżejszy, a moje oczy nie są przyklejone do ekranu, zaczynam widzieć twarze. Post pozwala rozwinąć wyobraźnię miłosierdzia. To nie jest czas na smutne miny, ale na radosne odkrywanie, że prawdziwe życie dzieje się w relacji, a nie w posiadaniu.
Nadzieja, która kiełkuje w ukryciu
Wielki Post to proces stawania się bardziej „przezroczystym” dla Boga. To nie jest czas mroku, lecz czas radosnego oczekiwania na Poranek. Rozwijajmy w sobie nadzieję, że każda chwila świadomej rezygnacji jest jak ziarno rzucone w ziemię – musi obumrzeć, by przynieść owoc, którego jeszcze nie znamy.
Nie bójmy się tego czasu. To w nim, pod warstwą naszych codziennych przyzwyczajeń, rodzi się nowy człowiek. Człowiek lżejszy, wolniejszy i nieskończenie bardziej kochający. Wielki Post to nie jest droga do grobu, ale fascynująca podróż w stronę słońca, które nigdy nie zachodzi.
#wielkipost #rozwojduchowy #wolnosc #nadzieja #cisza
Homileo.pl | Homileo.com