"Ileż razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak kura gromadzi swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście!"
— Łk 13, 34
Wyobraźmy sobie ruchliwy plac w centrum współczesnego miasta. Wśród pośpiechu, zgiełku i obojętności przechodniów, stoi samotna matka z rozłożonymi ramionami, próbując zebrać wokół siebie swoje dzieci, które rozbiegły się, pochłonięte własnymi sprawami. Jej twarz wyraża mieszankę miłości, troski i cichy smutek, gdy patrzy, jak jej wołanie pozostaje niezauważone, a jej otwarte ramiona – puste. To obraz, który, choć osadzony w naszej codzienności, dotyka sedna dzisiejszej Ewangelii.
Niezłomna Droga, nieustraszone Serce
Dzisiejsza Ewangelia przenosi nas w sam środek napięcia. Faryzeusze ostrzegają Jezusa przed Herodem, który chce Go zabić. To realne zagrożenie, polityczna intryga, która mogłaby złamać każdego. Ale odpowiedź Jezusa jest zaskakująca w swojej stanowczości i wolności. „Idźcie i powiedzcie temu lisowi: «Oto wyrzucam demony i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia dopełniam swego posłannictwa»”. Jezus nie pozwala, by strach czy groźba wyznaczały Mu drogę. Jego misja jest określona przez wyższą wolę, przez Ojca, a nie przez kaprysy ziemskich władców. On idzie swoją drogą, niezależnie od przeszkód, bo wie, dokąd prowadzi i jaki jest jej cel.
Ta niezłomność nie jest jednak bezduszną determinacją. Jest ona zakorzeniona w głębokiej miłości i świadomości misji. Jezus wie, że Jego droga prowadzi do Jerozolimy, miejsca, które ma stać się świadkiem największego aktu miłości i odkupienia, ale także miejsca odrzucenia. „Nie może być, aby prorok zginął poza Jerozolimą” – to gorzka ironia, która podkreśla tragiczne przeznaczenie miasta, które miało być sercem wiary.
Skrzydła, które czekają na powrót
I właśnie w tym kontekście, zaraz po deklaracji niezłomności, rozbrzmiewa jeden z najbardziej wzruszających lamentów Jezusa: „Jerozolimo, Jerozolimo, która zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy są do ciebie posłani! Ileż razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak kura gromadzi swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście!” To nie jest oskarżenie, lecz wyraz głębokiej, zranionej miłości. Obraz kury, która z matczyną troską rozkłada skrzydła, by chronić swoje pisklęta, jest archetypem bezwarunkowej opieki. Jezus pragnie zgromadzić, ochronić, dać bezpieczeństwo – ale napotyka na opór, na ludzką wolność, która wybiera inną drogę.
Ta tęsknota Boga za człowiekiem jest jednym z najpiękniejszych i najbardziej bolesnych aspektów Jego miłości. Bóg nie narzuca się, nie zmusza do przyjęcia Jego opieki. On woła, zaprasza, rozkłada ramiona, ale szanuje naszą wolność wyboru. To wołanie rozbrzmiewa w sercu każdego z nas, w każdej epoce. Ileż razy i my, zapatrzeni w swoje sprawy, rozproszeni, nie chcieliśmy schronić się pod Jego skrzydłami, wybierając iluzoryczną niezależność?
Zbroja Prawdy w duchowej walce
W tym kontekście warto przypomnieć sobie również o pierwszym czytaniu z Listu do Efezjan, które mówi o zbroi Bożej. Apostoł Paweł wzywa nas do „przyobleczenia się w pełną zbroję Bożą, abyście mogli ostać się wobec podstępnych zakusów diabła”. Ale ta zbroja – pas prawdy, pancerz sprawiedliwości, tarcza wiary, hełm zbawienia i miecz Ducha – nie służy do walki z ludźmi, do agresji czy narzucania swojej woli. Jak słusznie zauważa kontekst liturgiczny Homileo, „Zbroja Boża nie służy do walki z ludźmi, lecz do wytrwania w prawdzie i modlitwie”. To zbroja do wewnętrznej walki, do obrony przed zwodniczymi myślami, przed pokusą odrzucenia Bożej miłości, przed lękiem, który mógłby nas odwieść od drogi wyznaczonej przez Boga. To zbroja, która pozwala nam trwać w wierności, nawet gdy świat wokół nas wydaje się wrogi lub obojętny.
Przyobleczenie się w tę zbroję to świadome przyjęcie Bożej perspektywy, uznanie Jego miłości jako najwyższej wartości i Jego woli jako drogowskazu. To także gotowość do modlitwy, która jest naszym najpotężniejszym orężem w duchowej walce – modlitwy za tych, którzy odrzucają, za tych, którzy błądzą, i za siebie samych, abyśmy zawsze potrafili usłyszeć wołanie Zbawiciela.
Cena wolności i obietnica nadziei
Konsekwencje odrzucenia Bożej miłości są bolesne: „Oto wasz dom zostaje wam pozostawiony opustoszały”. Odrzucenie Boga prowadzi do pustki, do samotności, do utraty prawdziwego sensu. To nie jest kara w sensie zemsty, lecz naturalna konsekwencja odwrócenia się od Źródła Życia. Jednak nawet w tym smutnym proroctwie, Jezus zostawia promyk nadziei: „Mówię wam: nie ujrzycie Mnie, dopóki nie powiecie: «Błogosławiony, który przychodzi w imię Pana!»”. To zapowiedź przyszłego uznania, przyszłego nawrócenia, przyszłego spotkania.
W perspektywie zbliżających się uroczystości Wszystkich Świętych i Wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych, te słowa nabierają szczególnego znaczenia. Przypominają nam, że ostatecznym celem naszej drogi jest zgromadzenie się w domu Ojca, pod Jego wiecznymi skrzydłami. To tam, w pełni świętych, w komunii z tymi, którzy już powiedzieli „Błogosławiony, który przychodzi w imię Pana”, znajdziemy prawdziwe spełnienie. Dzisiejsza Ewangelia jest więc wezwaniem do refleksji nad naszą wolnością – jak jej używamy? Czy pozwalamy Bogu zgromadzić nas pod Jego skrzydłami, czy też uparcie idziemy własnymi drogami, ryzykując opustoszenie? Niech nasza odpowiedź będzie zawsze: „Błogosławiony, który przychodzi w imię Pana!”
Homileo.pl | Homileo.com
#EwangeliaDnia #BożaMiłość #WolnośćWyboru #ZbrojaBoża #Homileo #Nadzieja #Jezus
#EwangeliaDnia #BożaMiłość #WolnośćWyboru #ZbrojaBoża #homileo #Nadzieja #Jezus
Wróć do bloga