"Prorok nie jest bez czci, chyba że w swojej ojczyźnie i w swoim domu."
— Mt 13, 57
Wyobraźmy sobie rzeźbiarza z małej miejscowości. Sąsiedzi znają go od dziecka i długo patrzą na jego pracę przez dawne przyzwyczajenia. Dopiero wystawa poza rodzinną okolicą skłania ich do uważniejszego spojrzenia. Odsłania mechanizm, który warto zbadać u siebie: przekonanie, że znajomość czyjejś przeszłości oznacza, iż wiemy już o nim wszystko. W Ewangelii pytanie dotyczy przede wszystkim przyjęcia Jezusa.
Cień znajomości
Ta opowieść, choć prosta, doskonale oddaje ludzką tendencję do szufladkowania i bazowania na tym, co znane. Dzisiejsza Ewangelia stawia nas przed podobnym obrazem. Jezus, który przychodzi do swojej ojczyzny, Nazaretu, naucza w synagodze. Mieszkańcy są zdumieni Jego mądrością i cudami. „Skądże u tego człowieka ta mądrość i te cudowne dzieła?” – pytają. Ale zaraz potem pojawia się to nieszczęsne „ale”. „Czyż nie jest to syn cieśli? Czyż matką jego nie jest Maria, a braćmi Jakub, Józef, Szymon i Juda? A siostry czyż wszystkie u nas nie są?”
Zdumienie szybko ustępuje miejsca gorszeniu się. Znajomość Jezusa – Jego rodziny, Jego pochodzenia – staje się przeszkodą. Zamiast otworzyć serca na nową, niezwykłą prawdę, zamykają się w ciasnych ramach swoich wyobrażeń. Jakże często to, co bliskie i codzienne, staje się niewidzialne dla naszych oczu, a to, co znane, przestaje być źródłem zachwytu. Znamy Jezusa z Ewangelii, z katechezy, z tradycji. Czy ta znajomość nie staje się czasem dla nas cieniem, który przesłania Jego prawdziwą wielkość, Jego ciągłą obecność i moc?
Gdy serce zamyka oczy
Niedowiarstwo mieszkańców Nazaretu nie było złośliwością, lecz raczej ludzką słabością. Nie potrafili oni przekroczyć swoich dotychczasowych schematów myślowych. Jezus był dla nich po prostu „synem cieśli”, a nie Mesjaszem, na którego czekali. Ich serca były zamknięte na to, co przekraczało ich oczekiwania i wyobrażenia. I właśnie z powodu tego niedowiarstwa, jak czytamy, „nie dokonał tam wielu cudów”. To nie jest tak, że moc Jezusa była ograniczona. To ludzkie serca, zamknięte na wiarę, nie były w stanie przyjąć Jego łaski i uzdrowienia.
Ta scena jest dla nas potężnym przypomnieniem. Ileż razy sami zamykamy się na działanie Boga w naszym życiu, bo oczekujemy Go w spektakularnych znakach, a nie w cichej codzienności? Ileż razy odrzucamy Jego przesłanie, bo przychodzi do nas przez osoby, które znamy, które wydają się nam zbyt zwyczajne, by być Jego narzędziami? Bóg często działa w sposób, który nas zaskakuje, przez ludzi i sytuacje, które nie pasują do naszych wyobrażeń.
Prorok w domowym progu
Słowa Jezusa: „Prorok nie jest bez czci, chyba że w swojej ojczyźnie i w swoim domu” rezonują z doświadczeniem wielu ludzi. Ileż razy w naszych rodzinach, wspólnotach, miejscach pracy, nasze słowa, nasze dobre intencje, nasze próby świadczenia o wierze spotykają się z obojętnością, a nawet drwiną? Ci, którzy znają nas najlepiej, często mają największą trudność z przyjęciem nas w nowej roli, z uznaniem w nas kogoś, kto może nieść Boże przesłanie.
To wyzwanie, ale i szansa. Szansa, by uczyć się pokory i wytrwałości. Szansa, by pamiętać, że nasza wartość nie zależy od ludzkiego uznania, ale od miłości Boga, który nas posyła. Jezus, odrzucony w Nazarecie, nie zrezygnował ze swojej misji. Poszedł dalej, by głosić Królestwo Boże tym, którzy byli gotowi otworzyć swoje serca.
Odwaga widzenia inaczej
Dzisiejsza Ewangelia zachęca nas do odwagi. Odwagi, by widzieć inaczej. By patrzeć na ludzi nie przez pryzmat ich przeszłości czy naszych uprzedzeń, ale przez pryzmat Bożej miłości, która może przemienić każdego. Odwagi, by dostrzegać Boga w tym, co zwyczajne, w codziennych wydarzeniach, w prostych gestach, w słowach, które wydają się niepozorne.
Wiara to nie tylko przyjęcie prawd objawionych, ale przede wszystkim otwartość serca na spotkanie z żywym Bogiem, który wciąż działa i objawia się w świecie. To gotowość do zdumienia się, do przyjęcia tego, co przekracza nasze oczekiwania. To pozwolenie, by Bóg zaskoczył nas swoją obecnością tam, gdzie najmniej się Go spodziewamy – być może właśnie w naszej „ojczyźnie”, w naszym „domu”, w naszym własnym, często niedoskonałym życiu.
Niech ta Ewangelia będzie dla nas zaproszeniem do głębszej refleksji nad własnym niedowiarstwem i nad tym, jak często nasze serca zamykają się na Boże działanie. Otwórzmy się na Jezusa, który przychodzi do nas każdego dnia, nieustannie pukając do drzwi naszych serc, niezależnie od tego, czy jesteśmy Jego „sąsiadami”, czy przybyszami z daleka.
Homileo.pl | Homileo.com
#EwangeliaDnia #Wiara #JezusZNazaretu #Niedowiarstwo #OtwartośćSerca #Homileo #Refleksja